Beklemekten Hallice

Hep bir koşuşturma içinde hayat..

Geceleri bile sokaklar boş kalmıyor artık.

Her zamanki gibi hayatla koşmak yerine bazen durmak gerek, durup beklemek..

İnsanlar ne kadar sadık, ne kadar dost ,ne kadar arkadaş, görmek için durup beklemek gerek..

Şimdi Bekleme Vakti..

Kimin ne olduğunu görmek için beklemek gerek, kimin ne olduğunu görmek için (!).

Artık susmayıp bişeyleri kaybetmek korkusuyla kendimizi durdurduğumuz her vakte sövercesine

haykırma vakti, kartları yüzlerine yüzlerine vurma vakti artık bizim üzülüp içten içe kırılmamıza gerek yok. 

Çünkü Artık Kırma Vakti..

Kötü olamasak bile bu role mecbur bırakan insancıklara inat kötüymüş gibi davranmalıyız.

Kalbiniz'dekini dostlarınız bilse yeter.

İçindeki kadarsın zaten hayatta ne kadar zorlasan da içindeki kadarsın.

Zaten onlar seni görmek istedikleri gibi görecekler ne kadar öyle değilim desende.

Onlardaki kadarsın. Onlar seni görebildikleri kadar.

Mesele tamda bu değil mi ? Güzel bakanı bulabilmek bırak kötülesinler..

İçindekini Rabbin ve Arkadaşların Ailen biliyor.

Başkaları için çokça ayırdığımız vakti kendimize hayallerimize ayırsak belki daha mutluyduk.

Ama  yapamıyoruz ufacık sevgiye herşeyden vazgeçiyoruz neden mi ?

Çünkü küçük kalplerimiz var sevilmemiş sevgi görmemiş kalplerimiz yarım kalmış eğik başlı

kalplerimiz..

Ufacık sevgi kırıntısı için ömür verebilecek kadar BÜYÜK kalplerimiz var aslında ..
Artık beklemekten bekletmekten daha fazlasını yapıp hayallerimizin peşinden koşmalıyız..
Mutluluğu kendimizde bulmalıyız bazen bir kahve içerken bazende bir kitap okurken..
Bazen tek başına dışarı çıkıp oturup kendimizi dinlemeliyiz kendimizle konuşmalıyız..
Çünkü bunu en iyi biz yapabiliriz.

Çoğu zaman kimsenin bizi anlamadığını düşünüp üzülüyoruz..
Bizi bizden iyi kim anlayabilir ki..
Beklemenin sonu her zaman hüzünlü olur.
Hüzünde en çok gururlu kalplere yakışır.