Kalbim Sofya'da Kaldı

Kalbim Sofya'da Kaldı.

Şimdi Sirkeci'den trene binip yurduma gidiyorum.

İki çift göz olan yurduma dağları ve tepeleri aşıp bakmak için,

o gözlerde bulduğum yurduma sımsıkı sarılmaya. 

Nasıl hasretim bilmiyor ona.

Güneş sarısı saçları içime işleyen kokusu.

Şimdi yollar aşıp Sofya'ya gidiyorum.

Ellerini tutmak ve her zaman içimde yaşattığım onu yaşamak için.

Trenin uğultusu içinde geçtiğim yolları düşünerek.

Belkide çok yorgunum belkide bu yollar yordu beni.

Belkide ona olan hasretim yordu beni.

Oysa kavuşmamıza dört saat var.

Sanki dört asır gibi.

Çocuk olmama dört saat var.

Koca adam olmayı bıraktım yanında büyümek istemiyorum.

Saf temiz masum yalansız sevdiğim.

Korkular büyüttüm içimde ya bu yolları bir daha gelemezsem.

Ne engel olabilir ki bana sen mi ?

Sensizlik mi ?

Gurur mu ?

Farketmedin ama hep kaçtım sensizlikten.

Ümitsizlikten.

Şimdi mücadele ettiğim toprakları nasıl bırakıp giderim.

Mutlu baharlar ümit ettiğim ve bir gün birlikte yeşerticeğimiz 

Papatyayı bırakıp nasıl giderim yapraklarından hep beni sevdiğin

çıkan sevmiyorumu tüm lügatımdan attığım gerçeğiyle yaşarken.

Kalbimi Sofya'da bırakıp nasıl dönerim.

Dönmek istemiyorum sensiz.

Kalbimi Sofya'da bırakmak istemiyorum

Ama biliyorum her gece gördüğüm rüya gerçek olacak.

Bir gün son nefesimde bile kalbim ruhum hep Sofya'da kalacak.

Oysa birlikte aşıcaktık o şehri birlikte gidicekti.

Kaçıcaktık birlikte yalnızlık fırtınasından.

Gözlerinde görmüştüm bir çığlık gibi sevilmeyi.

Şimdi nasıl olurda yakışır bana sensizlik.

Vazgeçmek zorundayım biliyorum.

Artık çok geç.

Ne orası artık Sofya olacak Ne ben eski ben 

Ve sen bunu hiç bir zaman bilmeyeceksin. 

Kalbim hep Sofya'da kalacak.